maandag 22 augustus 2016

Een eerbetoon aan Amy Winehouse: mijn favoriete nummers


Amy Winehouse afbeelding

Amy Winehouse is sinds ergens begin dit jaar mijn favoriete artieste geworden om een aantal redenen: de gigantische hoeveelheid talent die ze had voor niet alleen zingen, maar ook voor schrijven (ze schreef als ik het goed heb alles zelf), haar authenticiteit, haar enorme passie voor muziek, haar geweldige talent voor het samenstellen van een goed nummer, haar vermogen om jazz en hiphop te combineren en het gewoon te laten werken, haar zelfvertrouwen op gebied van muziek, de emoties die ze in haar muziek stopte en nog veel meer (en dat is echt niet overdreven, er is echt veel meer), maar dan zou het lijstje veel te lang worden.

'Ze had een gigantisch talent voor niet alleen zingen, maar ook voor het schrijven van songteksten.'

Verder vind ik haar als ik filmpjes van haar terugkijk erg sympathiek overkomen en leek het me een lieve vrouw die veel passie voor haar vak in zich had en die niet bang was om haar liefde te tonen. Ze is niet meer bij ons, maar ik heb veel respect voor wie ze was. Dit artikel wil ik dan ook als een eerbetoon aan Amy Winehouse en vooral aan haar geweldige muziek beschouwen.

Al lijkt ze je in eerste instantie misschien niets, ik raad het je echt aan om toch dit artikel te lezen, want ze heeft geweldige muziek gemaakt (en dan heb ik het niet alleen maar over de liedjes Valerie, Rehab en Back to black) en in dit artikel zal je ongetwijfeld muziek van haar tegenkomen die je nog niet kende. Ook raad ik het je aan om documentaires over haar op te zoeken, want daarin wordt uitgelegd waar volgens veel mensen die haar goed kenden haar relatie met alcohol en drugsgebruik vandaan komen.



Ik vind dit nummer heel zacht overkomen. Niet zacht als in: een zacht volume, maar als in: een zacht gevoel dat erachter zit. 

En mocht je wat meer van swing jazz houden: blijf wachten, want op een gegeven moment komt er een stukje waarin het hele nummer lijkt te veranderen. 

Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn oren de schoonheid van dat stukje haast niet aan kunnen. In het begin vond ik het nummer namelijk al goed, maar dat ene stukje vind ik echt het toppunt van geweldig.

samengevat: wat maakt dit nummer naar mijn mening een echt goed nummer? 
  • De zachtheid van Amy's stem 
  • Het nummer is stijlvol, swingend, rauw (en dan heb ik het vooral over het neurieën aan het begin), modern (doordat het af en toe lijkt alsof er aan een plaat wordt gedraaid tussendoor) en simpelweg prachtig door de zachtheid die door het hele liedje blijft klinken.
  • De verrassing van dat ene stukje waarin alles ineens lijkt te veranderen en waardoor het nummer van goed en mooi naar prachtig en geweldig verandert voor mij
  • De akkoorden zijn jazz en lounge-achtig, maar ze zijn zo gecombineerd dat het nummer haast klinkt alsof een engel het zou kunnen zingen.



Dit nummer is wat mij betreft een perfecte combinatie van sarcasme, cynisme en luchtigheid. Een heel slim gevonden combinatie! De melodie van het nummer is namelijk heel luchtig en zorgt  ervoor dat zo'n beetje heel je dag weer goed is, maar als je naar de tekst gaat luisteren kom je erachter dat het nummer eigenlijk heel cynisch en sarcastisch is geschreven. Dit heeft ze echter op zo'n slimme en originele manier gedaan dat het op een bepaalde manier ook weer grappig is. Tip: de clou wat betreft de tekst zit in de allerlaatste zin. Deze maakt het liedje op een vrij bittere en cynische manier nog grappiger. Ze heeft echt iemand (zoals men dat tegenwoordig -heel classsy- noemt): geroast in dit liedje. En iets wat het nummer nog grappiger maakt is de luchtige, bijna vrolijke  manier waarop ze dit zingt. 

Wat maakt dit nummer naar mijn mening een echt goed nummer?
  • De bitterheid die heel luchtig wordt gebracht, waardoor het nummer op een bepaalde manier grappig is
  • De mooie en vrolijke melodie die (zoals ik al zei) je dag helemaal goed kan maken.


Dit nummer heeft weer iets bitters, maar dan op een trieste, melancholische manier. 
Het is alsof ze in dit nummer terugkijkt op iets waar ze niet blij mee is, iets dat haar pijn heeft gedaan. Dit effect wordt bereikt door o.a. het gebruik van triestere akkoorden, de violen en de manier waarop de stemmen op de achtergrond zingen. Alsof ze zeggen: had het toch niet gedaan, meid. Dit nummer is erg geschikt voor momenten waarop je je gedeprimeerd voelt en gewoon heel graag heel hard wil huilen. Toch kan je ook van dit nummer genieten als je je vrolijk voelt, aangezien de pijn in dit liedje heel mooi wordt overgebracht. Wanneer je vrolijk bent geniet je meer van de schoonheid dan dat je die pijn ook echt voelt. Wanneer je verdrietig bent, zal je eerder zelf ook de pijn van dit liedje voelen. 

Dus, wat maakt dit naar mijn mening een mooi nummer?
  • Wanneer je even diep in de put zit en je je gewoon naar voelt kan je naar dit nummer luisteren en dan weet je dat je niet de enige bent die zich zo heeft gevoeld. Dat het oké is. 
  • Wanneer iemand heel veel emotie en pijn in een nummer heeft gestopt voel je dat ook in een positieve manier wanneer je er naar luistert, en dat is bij dit nummer zeker het geval. 
Fun fact: Amy Winehouse heeft in een interview op de Nederlandse radio (volgens mij ergens in 2004) gezegd dat ze de violen waar ik het eerder over had haatte en dat iemand ze zonder haar medeweten in het nummer had gezet. 

Fun fact: Mineur akkoorden klinken verdrietiger dan majeur akkoorden, en Amy Winehouse heeft in dit nummer herhaaldelijk gebruik gemaakt van Mineur akkoorden, wat dus mede zorgt voor die droevige klank in het nummer.



Dit heeft iets plagends. Alsof ze in dit nummer iemand (niet zozeer de luisteraar) iets voor de neus houdt, maar dat diegene het niet mag hebben omdat diegene er toch niet goed mee om kan gaan.  Het nummer heeft ook iets verwijtends, zo van: 'Ik heb niets aan je en je bent zelfs nog slecht in het enige wat ons nog verbindt, terwijl het helemaal niet zo moeilijk is! Dus bij deze ben je niet meer welkom.' Zoals ik al zei: Amy Winehouse is echt goed in het (daar komt dat hippe-Amerikaanse -youtube-woord weer) roasten van mensen. 

Net als cherry is ook dit nummer weer op een bepaalde manier humoristisch, aangezien ze op een hele scherpe manier iemand al zingend de grond in trapt, maar wel met een lachend gezicht. Het is wel op een iets minder onschuldige manier dan bij Cherry. Aan het einde ruilt ze in de videoclip volgens mij zelfs degene waarover ze het nummer schrijft om voor iemand anders. Maar hé, soms zou je bepaalde mensen graag om willen ruilen voor andere mensen, en dan is het luisteren naar dit nummer perfect om even stoom af te blazen. 

Wat maakt dit nummer zo goed? 
  •  Het is fijn om naar zo'n soort nummer te luisteren omdat je soms van die mensen in je leven hebt die je best graag de grond in wil trappen (hoe kinderachtig het ook kan zijn) en dat heb je dan voor je gevoel toch even gedaan door met dit lied mee te zingen.
  • Ik vind het mooi hoe uitdagend en tegelijk stijlvol dit nummer is.     
Dit liedje lijkt over iets triests te gaan, maar wel iets dat ze al verwerkt heeft en waar ze helaas aan gewend is. 'Hij loopt weg, de zon gaat onder. Maar mijn tranen drogen vanzelf.' Het is alsof ze in dit liedje wil laten zien dat degene die haar verlaat haar pijn heeft gedaan, maar dat ze een sterke vrouw is en dat ze haar verdriet wel zonder hulp op kan lossen.

Wat maakt ook dit nummer goed?

  • Iedereen kent wel zo iemand die maar niet verandert, hoe graag je het ook wil. Als je je naar, verdrietig of gefrustreerd voelt over zoiets kan je je hier naar luisteren en weet je dat je niet de enige bent met zo'n persoon in zijn/haar leven, wat op een bepaalde manier geruststellend is. 
  • De melodie is pakkend en er een om niet snel te vergeten.


Dit nummer is net als het eerste nummer heel zacht door de manier waarop Amy zingt. Echt een streling voor je oren. De tekst is heel romantisch en de muziek is subtiel, maar aanwezig. Het tempo is heel relaxt en fijn om naar te luisteren voordat je gaat slapen of wanneer je je gewoon even wil ontspannen. Ik vind het ontroerend mooi.

Wat maakt dit nummer zo goed?

  • De subtiliteit van de muziek
  • De zachtheid in haar stem, die me een beetje doet denken aan 'When My Eyes,' nummer 1. 
  • De romantiek en de liefde die achter dit nummer lijken te zitten. 
Fun fact: Dit nummer is niet van Amy Winehouse zelf, maar een cover van een Amerikaanse meidenband genaamd 'The Shirelles' die vooral populair was in de jaren 60. Amy Winehouse luisterde veel naar dit soort meidenbandjes uit de jaren 60 en haar look was er zelfs op gebaseerd!

                                  The Shirelles, een Amerikaanse meidenband uit de jaren 60.


Het was moeilijk om niet alle nummers die ik mooi vind van haar in dit artikel te zetten, maar dan zou ik alles wat ze ooit gemaakt heeft op moeten noemen omdat er geen enkel nummer van haar is dat ik stom vind.





Veel mensen herinneren haar alleen als iemand die verslaafd was aan alcohol en drugs. Maar ieder mens heeft een hart, en zij had dat zeker. Ze had serieuze mentale problemen en het feit dat mensen daar niet respectvol en serieus mee omgingen maakt me behoorlijk pissig. Want achter het hoge kapsel, de eyeliner en de tatoeages schuilde zoals ik al eerder zei een lieve vrouw met een grote passie en liefde voor muziek. Ze was echt, authentiek en het kon haar niets schelen wat anderen van haar dachten. Daar mag je best bewondering voor hebben.


Babette





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen